บ่ายวันอาทิตย์ กลางฤดูใบไม้ผลิ ฉันคว้าโอกาสมาเยี่ยมเยียนเวิร์กช็อปประหลาดแห่งหนึ่ง (ที่เรียกว่าคว้าเพราะได้รับคำชวนหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ไม่ได้มาสักที) ซึ่งตั้งอยู่ตอนใต้ของกรุงลอนดอน ย่าน East Dulwich ย่านที่นักท่องเที่ยวผู้ชื่นชอบการเที่ยวระบบชะโงกทัวร์คงไม่มีโอกาสได้สัมผัส เวิร์กช็อปแห่งนี้เป็นที่ตั้งของบริษัท เฮนด์เซล แอนด์ ฮันต์ เจ้าของก็ได้แก่ คุณเฮนด์เซล และคุณฮันต์ ตรงตัว ไม่ต้องตีความ

บรรยากาศนั้นต่างจากเวิร์กช็อปทั่วไปจนน่าประหลาดใจ ประตูเหล็กบานใหญ่ๆ เก่าๆ เสียงเอียดอาดดังเป็นจังหวะประสานกับเพลงร็อก อินดี้ ที่ดังก้องไปทั่ว เจ้าของบริษัทสองคนนั่งอยู่ไม่ห่างกัน คนหนึ่งกำลังเลื่อยไม้ อีกคนกำลังขัดกระดาษทรายประติมากรรมชิ้นใหญ่ สูงกว่า 6 ฟุต

“ถ้าเราอยากได้อะไรจริงๆ ...เราก็ต้องเอาจนได้แหละ” แยน เฮนด์เซล วัย 28 ปี กล่าว

“If you really want something, it’s gonna happen”, said Jan Hendzel.

เมื่อถามถึงการมุ่งมั่นเก็บเงินตั้งบริษัท เขาก็เอ่ยอย่างเป็นธรรมชาติ

“อาจจะใช้เวลานะ แต่ถ้าเราอยากมากพอ เราก็ต้องเอาจนได้แหละ”

“It might take time but if you really want it, it will happen.” เขาก้มๆ เงยๆ ขัดชิ้นงานต่อไป

บางจังหวะก็หยุดเสยผมที่หยิกฟูจนเศษไม้เปรอะผมไปหมด แยน เฮนด์เซล เป็นนักออกแบบผลิตภัณฑ์และวิศวกร ส่วนคุณฮันต์ หรือที่ดิฉันเรียกว่า ออสการ์ หนุ่มอังกฤษนักออกแบบโคมไฟและเฟอร์นิเจอร์ ทั้งสองเรียนจบจากสถาบันเดียวกัน และลงขันกันตั้งบริษัทรับออกแบบ รับทำโมเดล ตลอดจนประติมากรรมเกือบทุกชนิด งานที่ได้เห็นโดยมากเน้นประโยชน์การใช้สอยและช่วยลูกค้าแก้ปัญหาเฉพาะทาง ตรงมุมห้องเวิร์กช็อปที่จัดว่ากว้างขวางสะอาดตามีโมเดลที่ยังไม่เสร็จวางอยู่เต็มโต๊ะ งานบางชิ้นก็เป็นของที่เพื่อนๆ มาฝากวางไว้

ขณะนี้ตัวตึกได้กลายเป็นศูนย์รวมผองเพื่อน ซึ่งหลายคนทำงานด้านศิลปะ (ส่วนใหญ่เป็นนักออกแบบผลิตภัณฑ์ มีวิศวกร นักออกแบบลายผ้า และนักดนตรีบ้างประปราย... จากที่ถามดูยังไม่มีนักเขียน) เป็นที่ทำงาน กินอาหาร ฟังเพลง และทำกิจกรรมอื่นๆ ตามอำเภอใจ (ย้ำว่าไม่ผิดกฎหมาย) คนที่อยากมาไม่จำเป็นต้องรู้จักกันมาก่อน แค่โทรศัพท์เข้ามาและบอกกล่าวล่วงหน้าก็มานั่งเล่นนั่งคุยได้แล้ว

พอตกเย็นก็เป็นตามคาด หนุ่มๆ โทร.บอกเพื่อนๆ ให้มาช่วยกันทำบาร์บีคิวโดยไม่จำเป็นต้องใช้ถ่านหรืออุปกรณ์อะไรเช่นบาร์บีคิวทั่วไปเลย กรุณาดูภาพ

หนึ่งในสหายวงบาร์บีคิวนำถังเหล็กมาพร้อมเศษไม้แล้วจุดไฟ ก่อนจะวางตะแกรง ฉันกับเพื่อนสาวชาวฝรั่งเศสรับหน้าที่ไปจ่ายตลาด ผู้ชายที่เหลือบ้างตัดไม้ทำฟืน บ้างก็ออกไปซื้อเบียร์ มื้อนี้มีผู้ร่วมขบวนการทั้งหมด 8 คนด้วยกัน วิทยุเก่าๆ ถูกลากออกมาเปิดเพลงเร็กเก้ประกอบบรรยากาศ อาหารที่ดูสุกเอาเผากินนี้ออกมาอร่อยอย่างไม่น่าเชื่อ อาจเป็นเพราะไม้ชิ้นใหญ่ กว่าความร้อนจะพอเหมาะก็ต้องรอนานมากจนท้องกิ่ว หรือเพราะรสชาติมาจากความจงใจที่ไม่จงใจ หรืออาจเป็นด้วยเบียร์กระป๋องเบ้อเร่อที่ฉันไม่ค่อยได้ดื่ม เว้นว่าจะมีชาวอังกฤษแท้ๆ ซื้อเลี้ยง ด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ รสหยาบละมุนนี้ช่างเหมาะเจาะลงตัว

เพื่อนใหม่ชาวโปรตุเกสนั่งจิ้มไส้กรอกพลางกระดิกเท้าตามจังหวะเพลงอยู่ใกล้ๆ สาวฝรั่งเศสยืนหั่นบาแกตต์อยู่ในครัว สาวอังกฤษนำมาร์ชเมลโลว์มาเสียบไม้ปิ้งในกองไฟแล้วเอาเข้าปากทั้งร้อนๆ เจ้าของสถานที่ทั้งสองคนเดินเข้าๆ ออกๆ ปล่อยให้แขกสนุกกันไปตามประสา ความเป็นกันเองนี่เล่าคือเสน่ห์แห่งมิตรภาพของเวิร์กช็อปแห่งนี้

อ่านเพิ่มเติมได้ที่
www.hendzelandhunt.com
“ถ้าเราอยากได้อะไรจริงๆ ...เราก็ต้องเอาจนได้แหละ”
“If you really want something, it’s gonna happen.”