Film Thai Music บันทึกของดอกไม้เหล็ก : ชูช่อ ท้ากระแสดนตรีร้อนยุค 90
| บันทึกของดอกไม้เหล็ก : ชูช่อ ท้ากระแสดนตรีร้อนยุค 90 |
 |
 |
| Thai Music |
| Written by แว่นตาดนตรี |
| Monday, 17 August 2009 17:08 |
 วันว่างๆกับอากาศอันร้อนระอุแบบนี้ (ผู้เขียนศึกษาอยู่ที่ประเทศอังกฤษค่ะ ช่วงนี้จึงเป็นช่วงปิดภาคฤดูร้อนพอดี-บรรณาธิการ) หลายคนคงไม่อยากจะย่างกรายออกจากบ้าน เพราะไม่ต้องการจะสู้รบปรบมือกับแสงแดดอันไม่เคยปรานีผิวใคร ผมเองก็เช่นกัน ความว่างทำให้เกิดครึ้มอกครึ้มใจค้นดูกองซีดีเพลงที่บ้านไปเรื่อย จนได้พบกับซีดีหน้าปกสีซีเปีย เขียนว่า แอม บันทึกของดอกไม้เหล็ก ผลงานชิ้นโบว์แดงของวงการเพลงไทยชิ้นหนึ่งที่หลบหน้าอยู่ในกองซีดี เป็นงานของศิลปินสาว
แอม เสาวลักษณ์ ลีละบุตร เจ้าของฉายา ดอกไม้เหล็ก ที่แม้ปัจจุบันเธอจะไม่โด่งดังในหมู่หนุ่มสาวดังเช่นเมื่อ 15 ปีก่อน แต่งานเพลงเดี่ยวชุดแรกของเธอ ทำให้ผมพูดได้อย่างเต็มปากเลยว่า เธอคือศิลปิน ตัวจริง ของวงการเพลง บันทึกของดอกไม้เหล็ก เป็นผลงานเดี่ยวชุดแรกของแอม หลังจากที่เธอได้ยุติผลงานกับวงสาว สาว สาว ซึ่งเดินทางมาถึงจุดอิ่มตัวเมื่อปีพ.ศ. 2532 อัลบั้มนี้วางแผงอย่างเป็นทางการในเดือนมกราคม ปี 2536 ภายใต้สังกัดแกรมมี่ เอ็นเตอร์เทนเมนต์ โดยมีชุมพล สุปัญโญ เป็นโปรดิวเซอร์ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าบันทึกของดอกไม้เหล็กเป็นผลงานเดี่ยวที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของแอม ทั้งด้านกระแสตอบรับจากผู้ฟังและยอดขายใน พ.ศ.นั้น จนทำให้แอมได้รับรางวัลสีสันอะวอร์ด สาขาศิลปินหญิงเดี่ยวยอดเยี่ยม ประจำปี พ.ศ.2536 และมีคอนเสิร์ต เปิดบันทึกของดอกไม้เหล็ก จัดขึ้นที่เอ็มบีเค ฮอลล์ มาบุญครอง ซึ่งเทียบความยิ่งใหญ่ได้กับการจัดที่อิมแพคในสมัยนี้เลยทีเดียว  แม้ภาคดนตรียังคงมีกลิ่นอายของดนตรีป็อปร็อคปลายยุค 80 ไม่ล้ำสมัยแปลกใหม่อะไร แต่ความโดดเด่นของอัลบั้มนี้อยู่ที่ความลงตัวในการเรียบเรียงดนตรีที่ทำให้เพลงฟังแล้วไม่มีสะดุดหู เนื้อหาเพลงที่ฉลาด ลึกซึ้ง และการร้องของแอมจากการสั่งสมประสบการณ์ในวงสาว สาว สาวมากว่าสิบปี อัลบั้มนี้มีเพลงทั้งหมด 10 เพลง เป็นเพลงที่แอมแต่งเองสี่เพลง คือ กดดัน ดูเอง เพราะไม่เข้าใจ และเมืองร้าง เพลงที่น่าสนใจในอัลบั้มนี้ก็เห็นจะเป็น กดดัน เพลงที่ใช้เปิดอัลบั้มได้อย่างสมศักดิ์ศรี แม้สาวแอมจะยืนยันว่าเธอเขียนเพลงนี้จากความรู้สึกในฐานะศิลปิน หาใช่อ้างอิงบุคคลที่สาม แต่แฟนเพลงก็ยังคงเข้าใจว่าบทเพลงนี้ถูกกลั่นออกมาจากชีวิตจริงของเธอ แค่เสียใจไม่พอ ต้องขอเอ่ยปากชมผู้แต่งคือ ดี้ นิติพงษ์ ห่อนาค ซึ่งใช้ชื่อว่า อำพน พันธุ์เดิม เป็นนามปากกาในการแต่งเพลงนี้ ว่าใช้ภาษาได้สวยงามราวบทกลอน ดนตรีไม่เศร้าบีบคั้นหัวใจเหมือนอย่างเพลงกดดัน แต่จะเป็นความเศร้าแบบหม่นๆปล่อยวางกับความรัก นิยาย เนื้อหาเพลงสะท้อนความเป็นไปในของชีวิตคนๆหนึ่ง ซึ่งไมได้แสดงเพียงแค่มุมมองความรักเท่านั้น แต่ยังกล่าวรวมไปถึงผู้คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตและความฝัน เสียงแซ็กโซโฟนที่เป็นเอกลักษณ์ของเพลงป็อปยุค 80 เสริมให้ดนตรีเพลงนี้หนักแน่น และดื่มด่ำไปกับความหมายของเพลงได้ไม่ยาก เพราะไม่เข้าใจ จะมีสักกี่บทเพลงในยุคนั้นที่สะท้อนความจริงในความรักได้อย่างกล้าหาญคล้ายเพลงนี้ นอกจากนี้ยังมีเพลงจังหวะสนุกๆ อย่าง ใครนะ (พูดจัง) และ อุทิศให้ ซึ่งติดหูได้ไม่ยาก ไม่ง่ายนักที่เราจะหาศิลปินที่ขายคุณภาพล้วนๆ โดยไมได้ปรุงแต่งภาพลักษณ์อะไรเลย แอมเองก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ทุ่มเทพรสวรรค์และพรแสวงล้วนๆในการสร้างสรรค์ผลงานคุณภาพออกสู่สาธารณชน ผมเชื่อว่า บันทึกของดอกไม้เหล็ก น่าจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีสำหรับผู้ฟังที่อยากค้นหา ความมีของ ของผู้หญิงคนนี้ แอม เสาวลักษณ์ ลีละบุตร |
|
Chiang Mai, Thailand
|
|||||||
 |
|
||||||
|
 CALM
|
||||||
| Show more details | |||||||
|
|||||||
 “ฤดูหนาวที่มินนิโซตาอันยาวนานและหนาวจัดบ่มเพาะให้ผมหลงใหลในที่ที่ไกลโพ้น ผมใฝ่ฝันจะทำงานบำบัดโรคติดต่อในเขตร้อนและด้านปัญหาสุขอนามัยโลก” -Peter Agre- |
