บนโลกที่ทุกวินาทีท่วงทำนองมากมายผ่านหู ปราชญ์ปะกาเกอญอเผยถ้อย “ความเงียบไม่มีอยู่จริง แม้คืนวันอันสงัดเงียบ หากคุณเงี่ยหู ล้วนกังวานลมโบก แมงระงม พลิ้วกิ่งใบไม้ไหว” สังคมเมืองยิ่งกระแทกทำนองสะเทือนถี่จนคุณไม่อาจพักผ่อนหากช่วงรับความถี่คุณดีกว่าหมา

สมองเราสะท้อนและรับรู้สึกต่อท่วงทำนองต่างกันไป เสียงที่ทำให้บางคนเศร้ากลับกลายเป็นความสุขจนแทบน้ำตาไหล สิ่งที่แตกต่างกันไปผมเชื่อว่ามันเกิดจากสัมพันธภาพที่เรามีต่อเขา

You are what you eat/read. และก็ไม่น่าจะเป็นความเท็จ หากดนตรีก็กำหนด what you are และมันเหนี่ยวนำอนาคตของคุณได้ ฉะนั้นเราจึงควรใคร่ตระหนัก มิตรภาพที่แต่ละคนมีต่อดนตรีเป็นรอยต่อแห่งความว่างของชีวิตที่เราไม่อาจรู้ความหมายอย่างแท้จริง บ้างเป็นองค์ประกอบเสริมบรรยากาศ แต่หากกับใครบางคนมันบอกเล่าชีวิต เสียงแต่ละเสียงมีที่ของมัน หากจัดวางถูกที่และเวลา ยามคุณหลับตา โลกทั้งโลกจักโอบกอดคุณ

ทุกคนต้องการเพื่อนร่วมทางชีวิตอันยาวไกลหรือแม้ใกล้จนน่าใจหาย บ้างว่าเราสร้างความสัมพันธ์เพื่อยืนยันการดำรงอยู่ของตนเอง บ้างว่าเพื่อชุบชีวิตให้เริงรื่น คำตอบที่แต่ละคนต่างรู้ ผมเลือกคบหาหนังสือและดนตรีนับแต่จำความได้ บ้านคลอเสียงเพลงสถาบันวิทยาลัยครู ที่ทำให้ผมยังจดจำอยู่ทุกวันนี้ ครูบ้านนอกออกแอ่วสาวชาวบ้านยามดึก ความรักหักมุมของครู รักของภารโรงกับสาว แว่วเสียงแคนพื้นถิ่น พ่อใหญ่มือแคนออกบ้านยามเย็น ตั้งวงบรรเลงเคล้าหนาวลมรวงข้าว คลอสนูว่าว  จนบัดนี้ผมไม่อาจเป็นปกติได้หากขาดเพลงและการอยู่คนเดียวชั่วข้ามวัน ไม่แปลกนักที่ผมจะเข้าใจว่าสนิทกับมันมากกว่าผู้คนรอบกาย เมื่อนับเพื่อนกันแล้วเพื่อนที่ดีควรมีปฏิสัมพันธ์ต่อกันเช่นใด เมื่อเพื่อนเป็นได้ทุกอย่างที่เราต้องการ

ปฏิวัติ เพียงถ้อยคำ หากสั่นสะเทือนประเทศ เมื่อคราวปี 49 หลังรัฐประหารชัดเจน เพื่อนผมโทร.หาด้วยความตื่นเต้นดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมันในช่วงชีวิตที่ดูเหมือนจะไม่เกิดขึ้น มันคงทำให้เราดูใกล้ชิดกับ เช กูวารา สัญลักษณ์แห่งการปฏิวัติ นับจากนั้นความตื่นเต้นก็ดูจะลดลงไปทุกที เหลือไว้เพียงเถ้าแห่งความเหนื่อยหน่าย ทุกอย่างเปลี่ยนแปลง หากไม่ใช่อย่างที่เราคิดหวัง หัวเคลื่อน หางส่าย ดูเป็นเพียงจินตนาการที่ไร้พลังอธิบายความจริง เกิดคำถามที่ย้ำความมั่นใจว่าการปฏิวัติที่แท้จริงคืออะไร พอเงียบเสียงหลบก็เป็นเวลาที่เราจะร่วมกันสังสรรค์เพื่อแสวงหาความหมายเหล่านั้น

เราอาจคิดว่าเพียงตัวเราคนเดียวไม่อาจทำอะไรได้กับความเป็นไปในโลกใบนี้ เสียงตอบสนองทั้งเห็นพ้องว่าถูก ในขณะเดียวกันที่มันไม่ใช่ เธอกำลังคิดผิด หากเธอไม่ส่ายแล้วจะหวังการเคลื่อนไหวได้อย่างไร

’รงษ์ วงศ์สวรรค์ ย้ำเตือนแก้วแรกของวันเพื่อชีวิตที่ดีกว่า พื้นที่นี้จักขอเลียน ชวนทัศนาหาเสียงแรกของวันที่ดีกว่า (คารวะพญาอินทรีแห่งสวนอักษร แมวดอยโป่งแยง)

For our system of adown
   
ดนตรีเปลี่ยนแปลงโลกได้? Bob Marley เอ่ย “ดนตรีเป็นอาวุธที่ได้ผลที่สุด และเมื่อยิงออกไป มันไม่เคยพลาดเป้า” ศิลปะควรรับใช้สิ่งใด บทใคร่ครวญถามที่มีคำตอบมากมาย

“การปฏิวัติที่ไม่มีรอยยิ้มและเสียงเพลง จะมีค่าอันใด”

“การปฏิวัติที่ไม่มีรอยยิ้มและเสียงเพลงจะมีค่าอันใด”

บอยแบนด์อาหรับอเมริกัน ท่วงสนุก ทำนองพาตีนเต้นได้กับเนื้อหาวิพากษ์การดำรงอยู่ของมนุษย์ สังคม ลามถึงการเมือง พื้นที่ที่น้อยคนจะเข้าหาด้วยเสียงเพลง “Why presidents don’t fight the war, why do they always send the poor? แถลงจุดยืนต่อสงครามอิรัก ทุกครั้งที่ฟังพวกเขา ผมมีคำถามว่า แล้วมึงทำอะไรอยู่ ใช่ แล้วเราทำอะไรอยู่

บนหลังคลื่นโลกาภิวัฒน์ โลกกำลังเร่งจังหวะการก้าวเดินมาสู่การเปลี่ยนแปลงมากมาย โลกที่เราคุ้นเคยอีกไม่กี่อึดใจก็กลายเป็นโลกแปลกหน้า ทำให้ผมนึกถึงหญิงวัยค่อนกลางคน สีหน้าเรียบรื่น กระโปรงลายดอกเบาพลิ้ว เคร่งขรึมเคียดขึงพองาม เราเจอกันบ่อยแถวหน้าซอย ท่วงทำนองไหลสวนกระแสแห่งยุค (แต่คงไม่ค่อยมีใครยอมรับให้เป็นเด็กแนว) ผมใคร่สนทนาฟังถ้อยคำต่อโลกที่ผมและเธอต่างกำลังใช้ชีวิต

สภาวะอากาศเปลี่ยนแปลง โลกร้อน คงเป็นคำชวนอ้วก ด้วยมันถูกบอกเล่าซ้ำแล้วซ้ำเล่าช่วงที่ผ่านมา แต่แล้วมีสิ่งใดเกิดขึ้น เพียงบทละครที่ถูกช่วงชิงเพื่อสร้างภาพลักษณ์แก่บรรษัทก้นเปรี้ยว (เรากำลังทำอะไรกันอยู่)

Toxicity ปฐมบทวิพากษ์สังคมเมืองและมนุษย์ผู้กระทำแผ่นดินแม่ในนามโลก Aerials หน่วงนำเราสู่การใคร่ครวญความไม่เที่ยงของชีวิต เรามาและกำลังกลับไปสู่จุดกำเนิดที่เราต่างไม่รู้ หลังเล่าเรื่องราวผ่าน Toxicity หลั่งบทเพลงที่เอ่ยถามถึงปฏิสัมพันธ์ที่เรามีและพึงมีต่อผู้อื่น สังคม โลก และจักรวาล บางคนกล่าวว่านี่เป็นคำถามอีกคำถามที่เราอาจต้องใช้ทั้งชีวิตตอบ

SOAD หรือ System Of A Down ถูกจัดให้เป็นปีกซ้ายทางการเมือง ด้วยเนื้อหาที่ทอดผ่านบทเพลง ล้อวาทะของรองผู้บัญชาการมาร์กอส “ไม่ใช่เรื่องแปลกที่หัวใจเราอยู่ข้าง...ซ้าย” หากคุณเห็นว่าโลกทุกวันนี้มันดีพอเพียงเท่านี้ ก็ขอให้ข้ามเรื่องไร้สาระเหล่านี้ไป ก่อตั้งวงเมื่อปี 1994 ที่เมือง Glendale รัฐ California ประกอบด้วย

Daron Malakian คนกีตาร์ หัวหน้าวง และนักแต่งเพลงหลักของวง

Serj Tankian กระบอกเสียงหลักแห่งวง

Shavo Odadjian คนเบส
         
John Dolmayan คนกลอง เสือยิ้มยากหลักของวง
งานเคยถูกเสนอชื่อเข้าชิง Grammy Awards และคว้ามา 1 รางวัลจากเพลง Chop Suey! SOAD เป็นส่วนหนึ่งขององค์กรที่ไม่หวังผลกำไร Axis of Justice ซึ่งร่วมกันก่อตั้งโดย Malakian และ Tom Morello คนกีตาร์ RATM หรือ Rage Against The Machine ในตำนาน ที่เราจะได้พูดถึงในคราวต่อไปไม่ช้า

มิวสิกวิดีโอ Boom! ถูกนำเสนอผ่านความคิดของ Michael Moore เพื่อการค้านต้านสงครามอิรัก

มีหลายคนพยายามจัดชั้นให้แนวดนตรีของพวกเขา แต่บทสรุปที่ดีที่สุดบอกเล่าผ่าน Dolmayan “ผมไม่ใส่ใจ ไม่ว่าจะเอาเราไปเปรียบเทียบกับใครหรือจัดฉลากไหน มันไม่ได้กระทบอะไรต่อเรา ความจริงคือความจริง และเราก็คือเรา เช่นกันกับเขา” พวกเขาไม่จำกัดว่าจะใช้เครื่องดนตรีอะไร แบบไหน ขอเพียงให้เสียงในแบบที่ชอบ และแน่นอนที่ดนตรีแห่งตะวันออกกลางจะมีอิทธิพลอย่างมาก รวมทั้งพวกเขายอมรับในอิทธิพลของ The Beatles และ Kiss

หากหลายคนยังอยู่กับนิยามการตลาดของคำว่า เพลงเพื่อชีวิต เพลงของพวกเขาอาจปฏิเสธทัศนะของคุณโดยสิ้นเชิง เพราะ

“เพลงไม่ใช่เพียงสิ่งบันเทิงใจเพื่อกระตุ้นเตือนการบริโภคเท่านั้น หากมันเป็นกระสุนคำถามแห่งการปฏิวัติ” และ “โลกเปลี่ยนเพราะคำถาม”
สวัสดี