| ความเป็นเพื่อนของพุทธกับผีและI and Me ที่มาคั่นกลาง |
|
|
| Written by ธนารักษ์ ณ ราช |
| Monday, 06 July 2009 23:53 |
|
ความเชื่อผีอย่างปู่แสะกับย่าแสะมี I อยู่ที่ความลี้ลับและภัยพิบัติที่จะเกิดขึ้น หากศรัทธาเสื่อมหรือต้องด้วยการลบหลู่ซึ่งความโกรธแค้นของผีเป็นกรอบที่กว้างๆที่แทบจะไร้ขอบเขตจนแทบจะเรียกได้ว่า everything under the sun ขณะเดียวกันพุทธศาสนากลับมี I ที่แตกต่างเพราะยึดถือหลักความเชื่อบนพื้นฐานของวิทยาศาสตร์ ซึ่งหมายความว่า มีความสามารถที่จะปฏิบัติได้ และมีกฎเกณฑ์ที่แน่นอนตายตัว จะซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกกี่ครั้งผลของมันก็คงเดิม ทำดีได้ดี ไม่ว่าใครก็คงจะเดาออกอย่างไม่ยาก ว่าสงครามหักล้างระหว่างสิ่งเก่ากับผู้มาใหม่ที่ต่างกันอย่างสุดขั้วเป็นสิ่งที่ไม่อาจเลี่ยงได้ แต่ถึงกระนั้นสิ่งที่คงเหลืออยู่หลังการปะทะสังสรรค์ของความต่างกลับอยู่เหนือการคาดเดา เพราะปรากฏว่าในแผ่นดินล้านนาเกิด พุทธแบบผี หรือ ผีแบบพุทธ เป็นพุทธวิถีใหม่ที่กลมกลืนกับชีวิตดั้งเดิมของชาวท้องถิ่นได้เป็นอย่างดี จริงอยู่ว่าอาจเกิดกระบวนการผลิตซ้ำของลัทธิผีขึ้นมาเพื่อความอยู่รอด ดังเช่นการเชื่อมโยงให้ปู่แสะกับย่าแสะได้พบเจอพระพุทธเจ้าที่มาเผยแผ่ศาสนา ก่อนที่พระพุทธเจ้าจะขอให้ผีทั้งสองตนเลิกใช้อำนาจลึกลับของตน ทั้งเลิกเข่นฆ่าผู้คน แต่เมื่อมองในแง่มุมทางสังคมวิทยาแล้ว ทั้งพุทธและผีต่างก็เก็บ I ของตนไว้ภายใน และเลือกที่จะแสดงออกมาแต่ Me เพราะผียอมรับให้พุทธเข้ามามีอิทธิพลในการกำหนดคุณค่าเรื่องกรรมและการทำดี ในขณะที่พุทธก็ยอมให้ผีคงสถานะแห่งความศักดิ์สิทธิไว้ เท่าที่ทั้งผีและพุทธจะไม่แตกร้าวกัน หรืออีกนัยหนึ่ง คือรักษา I ไม่ให้ข้ามหน้าข้ามตา Me นั่นเอง
|
|
Chiang Mai, Thailand
|
|||||||
![]() |
|
||||||
|
![]() CALM
|
||||||
| Show more details | |||||||
|
|||||||
“คุณบอกได้ว่าสังคมหนึ่งๆเป็นอย่างไรจากการที่สังคมนั้นปฏิบัติต่อสัตว์และชายหาดของตน” -แฟรงค์ เดอฟอร์ด- |